De herkansing bestaat uit deel 3; multimediaal uitgeven en een verbeterde versie van deel 2; openheid.

Website vakinformatie
Dat ik interesse heb ik mode mag duidelijk zijn na het lezen van mijn weblog.
De modewereld is en blijft een commerciële wereld. En als je hierin werkt moet je uiteraard de concurrenten in de gaten houden, altijd op zoek zijn naar mogelijke nieuwe klanten en op de hoogte zijn van alle vakinformatie binnen de modewereld.
Vandaar mijn keuze voor de volgende website:
Om op de hoogte te blijven van alle in’s en out’s op modegebied is www.fashionunited.nl de vaksite waar je eigenlijk iedere dag een kijkje moet nemen.
Het biedt vakmensen informatie over modemerken, winkels, ontwerpers, de laatste beurzen, maar ook een vacaturebank. Hier vind je een groot aanbod van banen binnen de mode/lifestylebranche.
De informatie is zowel inhoudelijk als ondersteunend. Van deze website is geen papieren versie.

Website naast tijdschrift met toegevoegde waarde
Uiteraard is Nederland al jaren bekend met het, van oorsprong Franse, tijdschrift Elle, www.elle.nl.
Op deze website alle informatie over mode, gerelateerd aan het tijdschrift.
Maar de website biedt andere mogelijkheden dan het magazine. Een aantal keer per jaar vertrekt de (mode)redactie van de Elle naar de shows in Parijs, Milaan, Londen en New York. Sinds kort kan men op de website van Elle deze modeshows ook bekijken via Fashion video’s. Omdat de shows op de website veel sneller worden geplaatst dan in het tijdschrift is dit absoluut een meerwaarde te noemen.
Daarnaast is er ook Elle TV: filmpjes gemaakt door en op de redactie. Deze video’s bevatten informatie over de laatste trends en hoe deze correct te dragen. Deze vorm van trends waarnemen en toelichten is veel uitgebreider dan de lezers in het tijdschrift kunnen lezen, en dus absoluut als meerwaarde te noemen.

Gehanteerde criteria:
- de weergegeven informatie is betrouwbaar en informatie (content)
- de website is overzichtelijk (vormgeving)
- de illustraties zijn nuttig en passen bij de doelgroep (vormgeving)
- het doel en de doelgroepkeuze is duidelijk (doel/content)

Mijn doel  is altijd geweest om te schrijven voor een mode en/of lifestyle magazine. Iedere vorm van artikelen schrijven is voor mij leerzaam om in een toekomst tot een beter artikel te komen. Deze module was voor mij in dit opzicht nuttig omdat ik simpelweg artikelen mocht schrijven. Mijn voorkeur gaat uit naar een informele persoonlijke ( betogende) schrijfstijl, hetgeen ik prima bij deze module kon toepassen.

Via de mail hebben Annemarieke Vergunst en ik ( Jessica Dijkman) uw goedkeuring gekregen voor het verbeteren van de website van Van Der Zwaard optiek. Deze mail is door Anne verstuurd en ontvangen. Wij hopen dat u ons voostel met veel plezier leest.

Website: www.zwaardoptiek.nl

Onderdeel 2: Openheid Je gaat stappen en ontmoet een ontzettend leuke jongen. Na een drankje en een praatje wens je hem nog een fijne avond. Natuurlijk wisselen jullie telefoonnummers uit.Wat weet je nu eigenlijk van hem? Je weet dat hij zijn voor- en achternaam, welke studie hij doet, en waar hij woont. Verder weet je dat hij van bier houdt ( want dat dronk hij net) en dat hij niet kan stilzitten ( hij bleef maar wiebelen met zijn rechterbeen). Maar verder weet je eigenlijk niet zo veel van hem.Gelukkig is er het internet met het ow zo populaire Hyves! Want wat doe je als je meer over iemand wilt weten: die ga je gewoon eventjes ‘hyven’.Als we dan op ‘zijn’ pagina kijken zien we dat hij bedrijfseconomie studeert, van pizza, boksen en stripboeken houdt. Dat hij een passie heeft voor Madrid en dat hij het liefste de hele dag M&M’s zou eten. We weten ook gelijk dat hij lid is van een studentenvereniging en wel erg veel vrouwen in zijn vriendenkring heeft. 

Anonimiteit

Maar nu is de vraag: waar is de anonimiteit van de mens gebleven? Tegenwoordig gooien we ons hele leven maar op internet. Waar we wonen, naar welk land we het liefst op vakantie gaan en waar we werken. Maar ook wat we het afgelopen weekend hebben gedaan en met wie. Niets, maar dan ook niets blijft vandaag de dag nog privé. Opvallend is dat als ik een aantal weblogs lees deze mensen anders overkomen, dan dat ik ze in werkelijkheid ken. Dit betekent dat niet alleen de privacygrens zoekend is, maar ook de scheiding tussen online identiteit en de werkelijke identiteit. Ik ben niet de enige die dit constateert. Zo zegt Henk Blanken ( media publicist) hierover het volgende: ”In de kern komt het erop neer dat anonimiteit (of eigenlijk: pseudonimiteit) al sinds het begin der tijden de norm is op internet. En het werkt prima. Sterker nog: juist in een omgeving waar van individuele gebruikers alles – zijn klikgedrag, zijn voorkeuren, zijn relaties – wordt vastgelegd, is het van het grootste belang dat er nog een onderscheid gehandhaafd kan worden tussen zijn online identiteit en zijn werkelijke persoon”. Beperkte openheid en privacy lijkt tot nu toe nog ver te zoeken op internet. Een simpele oplossing ligt naar mijn mening voor de hand: houd geen weblog bij. Maar als ik rondvraag blijkt dit echter geen goede oplossing te zijn. Want als je geen weblog hebt, dan tel je écht niet meer mee. Voorbeeld: mijn vriendin was een aantal maanden in Brazilië geweest. Bij terugkomst was ik uiteraard ontzettend benieuwd naar al haar verhalen. Dus ik vroeg haar naar alle leuke en minder leuke gebeurtenissen van de afgelopen periode. Krijg ik als antwoord: ‘Heb je mijn weblog niet gelezen, ofzo?!’.  

Best eng

Het moge duidelijk zijn, ik ben niet geheel bij.De reden hiervoor is dat ik het persoonlijk doodeng vind om mijn gehele privé-leven maar op het web te gooien. Want je weet immers nooit wie het leest, en welke bedoeling deze persoon heeft.Tim Berners Lee, een van de ontdekkers van het internet, deelt deze mening.Zo zei hij onlangs via skynet blogs dat als er geen controle over het internet komt, en deze blijft groeien, er grote gevaren dreigen.  Natuurlijk zijn er ook genoeg mensen die deze gevaren niet zien. Maar helaas zijn dit vaak de mensen die zelf hun hele privé-leven weergeven op het net. Zij denken dat het prima is als vreemden details over hun leven weten. Het woord ‘spanning’ speelt hierbij ook een grote rol. Want het is voor sommige mensen heerlijk zichzelf bloot te geven op het web, terwijl zij in het echte leven erg bescheiden en verlegen zijn. Voor deze mensen heb ik maar één boodschap en dat is: wees voorzichtig en leef in de realiteit. Daar heb je immers veel meer aan in het ECHTE leven.

Bronnenlijst:

 Mening Berners Lee:managing21.skynetblogs.be/post/3839835/tim-bernerslee-wil-webwetenschap – 35k – 

Mening Henk Blanken: http://www.denieuwereporter.nl/?p=767

Onderdeel 1: User generated content (UGC).  Mijn zusje moest onlangs een werkstuk over eetstoornissen maken. Prachtig laten inbinden op het kantoor van mijn moeder en ingeleverd op school. Maar helaas, het cijfer was niet al te best. Waarop mijn zusje aan mij vroeg hoe dit heeft kunnen gebeuren, want ze had alle informatie toch van internet gehaald? Dit is een goed voorbeeld van user generated content. Wat zegt u? Ja, precies! De eerste keer toen ik deze term hoorde wist ik ook niet precies waar de mevrouw op tv het over had. User generated content is de informatie op een website gemaakt door eigen gebruikers. Van een redacteur in dienst is geen sprake. Hierbij kan gedacht worden aan Wikipedia, Youtube, maar ook aan Iens.Bij Wikipedia wordt informatie geplaatst, bij Youtube is dit in de vorm van filmpjes en bij Iens kan jij je mening plaatsen over een restaurant waar je onlangs hebt gegeten. Een ander goed voorbeeld is Hyves.  Vol enthousiasme zet iedereen tegenwoordig alles maar op internet. Vele doen dit voor de lol, maar sommige onder ons hebben een ander doel. Zij hebben foute bedoelingen door mensen bijvoorbeeld verkeerd te informeren of zelfs aan te zetten tot haat. En dat laatste is net hetgeen waar internet niet voor bedoeld is.Onjuistheden horen niet thuis op internet en daarom zou een redacteur handig van pas komen. Want informatie opzoeken voor een werkstuk mag dat makkelijk via internet gaan, als deze informatie niet door de handen van een redacteur is gegaan dan zal de informatie hoogstwaarschijnlijk onjuistheden bevatten die niet nodig zijn. 

Je mening op het net

Hetzelfde geldt voor het publiceren van je mening op internet. Uiteraard is het geen ramp als je schrijft dat je de laatste jurk van Jennifer Lopez bij de Oscar’s een diseaster vindt. Maar het is wat anders als je via een weblog jonge meisjes aanmoedigt op af te vallen, omdat dit mooier zou zijn.Vandaag de dag moedigen duizenden meisje elkaar aan om af te vallen. De meisjes die aan anorexia leden, de zogenaamde ana’s ,  houden via een weblog  bij wat ze die dag (niet) hebben gegeten. Dit is te omschrijven als een online afslankwedstrijd.Voorbeeld: 16.31u. Vandaag nog niets gegeten, op één koekje na ( 40 kcal). Na het avondeten hoop ik op 200 kcal te zitten. Reactie: Ga zo door meid! Je kan het!Uiteraard is dit een extreem voorbeeld, maar het komt vandaag de dag wel voor.En als er een redacteur zou zijn geweest, was dit waarschijnlijk nooit in deze vorm op het net zijn geplaatst. 

Toekomst en meningen

Maar hoe moet dit dan in de toekomst? Op de website van Nieuwe reporter, waar het gaat over voorspellingen op het mediagebied in 2007, zegt Laurens Verhage (hoofdredactuer van nu.nl) het volgende: “De hoeveelheid user generated content zal het komend jaar verder toenemen. De journalistieke check blijft echter belangrijk. De toekomst ligt in een goede combinatie van de traditionele journalistiek en burgerjournalistiek’. Misschien dat samenwerken in een toekomst een oplossing is, want het geheel tegengaan van UGC is niet meer van deze tijd.Paul Molenaar (CEO van Ilse Media en COO Online en Media Innovatie bij uitgever Sanoma, moederbedrijf van Ilse) zegt hier echter het volgende over: “Uiteindelijk zullen maar 20 procent van de huidige 13 à 14 duizend journalisten in Nederland overblijven.” Of dit waar is zal moeten blijken, maar één ding is zeker: je afzetten tegen UGC is zinloos. Daarom zou een goede oplossing zijn om misschien een tussenweg te vinden.Dit lijkt mij een realistischere kijk op de toekomst. Want laten er eerlijk zijn: if you can’t beat them, join them!  

Bronnen: 

 De nieuwe reporter. (2006). Blog informatie. Geraadpleegd op 23 januari 2007 van:http://www.denieuwereporter.nl/index.php?s=user+generated+content  

De nieuwe reporter. (2006). Blog informatie. Geraadpleegd op 23 januari 2007 van:http://www.denieuwereporter.nl/?p=707  

A. van Groezen. (2007). Reportage. Marie Claire. Februari 2007. p. 52-57

Ontwikkeling 5 staat na 4 op mijn weblog.

Typen en klikken tot je erbij neervalt

Gebruikte we vroeger pen en papier om een brief te schrijven, tegenwoordig gebruiken we vooral onze vingertoppen. We typen namelijk wat af op een dag. Een smsje hier, een chatsessie daar, maar voornamelijk het concept email wordt door de gemiddelde Nederlander meerdere malen per dag gebruikt.
Het begon met het schrijven van een simpel bericht van de een naar de ander. Maar email wordt echter steeds vaker gebruikt in de vorm van reclame.

Een simpel voorbeeld
Regelmatig bezoek ik de website van het Britse tijdschrift Glamour. Een magazine over mode, sterren, lifestyle, interieur en nog veel meer. Je kan hier bijvoorbeeld de laatste trends op modegebied bekijken, maar ook welke jurk Julia Roberts bij de Oscar’s droeg of waar de kleding in goedkopere vorm van Victoria Beckham en Jessica Simpson te vinden is.
Je denkt leuk! Grappig om te bekijken! Ow wat een mooi riem! Je klikt vervolgens op de riem, ziet waar deze te koop is en surft lekker verder.
Dan kom je op een gedeelte van de site waar je wordt gevraagd je mailadres in te vullen, zodat je nog meer content van de website kan bekijken.

Had ik dat maar niet gedaan! Iedere week verschijnen er wel een paar mails in mijn inbox met de laatste nieuwtjes over de scheiding van Britney Spears, de nachtelijk taferelen van Paris Hilton en de vele carcrashes van Lindsay Lohan. En daar had ik nou niet niet voor getekend! Dit was niet de bedoeling! Want inplaats van informatie over het magazine te ontvangen, wordt je op de hoogte gehouden over de laatste Hollywoodroddels.

R*t toch op met je pop-up!

Het lijkt nu alsof ik zeur. Je denkt natuurlijk: dan klik je die site toch gewoon weg?! Maar helaas, dan doet zich een volgende verrassing voor: de ow zooo gehate pop-ups.
Deze zijn niet weg te krijgen van je beeldscherm. De neiging om mijn laptop het raam uit te knikkeren heb ik dan ook al vaak gehad. Want wat zijn die pop-ups irritant!
Gelukkig ben ik niet de enige met deze mening. Op verschillende sites wordt flink wat commentaal geleverd over die vreselijke pop-ups.

Het idee van deze pop-ups begrijp ik echter wel. Bedrijven denken; makkelijk reclame maken en gelijk de juiste doelgroep voor handen hebben!
Want wie een bezoekje brengt aan de website van Glamour maakt een duidelijke keuze, hetgeen een compacte doelgroep weergeeft.
Maar naar mijn mening zouden de bedrijven er goed aan doen ietsje verder te kijken, dan hun neus lang is. Want als de meerderheid van de websitebezoekers de pop-ups als irritant opvat, dan zal dit in relatie worden gebracht met het desbetreffende merk.

Zo kan het ook!

Een tussenoplossing zou bijvoorbeeld zijn als mensen zich kunnen inschrijven voor een nieuwsbrief voor het merk. Zo informeer je mensen die oprecht interesse hebben voor het merk, en vermijd je het risico dat irritatie met het merk in verband wordt gebracht.

Op deze manier zou email, op een commerciele manier, een grote toekomst tegemoed gaan!

Bronnen:
http://www.digibewust.nl/Emailen
http://glamourmagazine.co.uk/

DE GEUR VAN BOEKEN VERDWIJNT

Het is zaterdagmiddag en sta in de boekhandel. Ik schuif naar de designboeken en pak een boek over fashionhotels. Ik sla het boek voorzichtig open, en kijk of niemand me in de gaten houd….gelukkig niemand kijkt. Dan pak ik het boek zo vast dat ik de bladzijden voor mijn neus kan bewegen, zodat ik de geur van het papier kan ruiken,….mmmmmm wat ruikt dat toch lekker! Soms is er niets lekkerders op de wereld, dan de geur van een nieuw boek!

Klikken en lezen
Helaas lijkt dit, met de komst van het Google Library project, binnenkort verleden tijd te zijn.
Bij Google Library kan je on-line duizenden boeken van verschillende genres bekijken.
Een bezoekje aan de ouderwetse boekhandel lijkt hiermee verleden tijd te zijn. Je klikt on-line gewoon op het boek dat je wilt hebben et voila, het lezen kan beginnen.

Frankrijk in de strijd
Dit is echter een nadeel voor boekhandelaren en uitgeverijen. Zij zien dat hun klanten wegblijven, en dat de inkomsten soms fors dalen.
Zo ook in Frankrijk. Want afgelopen jaar sleepte een groep Franse uitgevers Google Library voor de rechter, omdat het bedrijf zonder toestemming online boekfragmenten had gepubliceerd.

De groep, genaamd La Martiniere, beschuldigt Google ervan inbreuk te maken op het intellectuele eigendom. Volgens de groep doet Google dit door honderd titels van de uitgevers te digitaliseren. De eis is hoog: honderdduizend euro voor elk boek dat zonder toestemming is gedigitaliseerd.

Bovenstaande is in het verleden helaas wel vaker gebeurd: Google Library publiceert stukken die niet auteursrechtelijk vrij zijn. Op dit punt ben ik het dan ook eens met de uitgevers. Zij betalen immers vaak bergen met geld om bijvoorbeeld een boek van Nicci French uit te geven, maar de kans dat je die een tijdje later via Google kan printen is groot.

Kranten ja,…boeken nee
Toch is het een moeilijke kwestie. Want tegenwoordig kan men op het internet ook hele stukken uit kranten en tijdschriften lezen, en daar betalen de lezers immers ook niet ( hetzelfde) voor.
Het is dan ook een aparte waarneming dat publicatie uit kranten en tijdschriften veelal wel wordt geaccepteerd, maar gebeurd dit vanuit een boek………dan bestaat er een kans dat Google weer een rechtzaak aan zijn broek heeft hangen.

Books are still here
Gelukkig is deze drukte rondom Google Library de laatste tijd wat rustiger geworden.
Het is namelijk gebleken dat de boeken niet verdwijnen door de komt van de Library, dat er slechts een klein fragment wordt gepubliceerd mocht het artikel niets rechtenvrij zijn, en de verkoop van eerder minder succelvolle boeken soms flink kan stijgen.
Kortom: men ziet dat Google Library vandaag de dag dus ook vele (financiele) voordelen met zich kan meebrengen.

Uiteindelijk komen we dan toch weer uit bij geld: zolang het winstgevend is hoor je de uitgevers niet klagen.
Persoonlijk vind ik dat toch jammer, want de geur van een nieuw boek is naar mijn mening onbetaalbaar.

Bronnen:
http://www.edusite.nl/edusite/nieuws/16140
http://www.netkwesties.nl/editie141/artikel1.html

Na een etentje je mening geven

Je hebt gegeten in een chique restaurant, waar je maar liefs 50,- euro voor een hoofdgerecht hebt neergelegd. Het gerecht was echter niet te eten, en dat wil je maar als te graag aan toekomstige gasten laten weten. Wat doe je dan? Je kan de komende dagen voor de deur van het restaurant gaan staan, en verkondigen dat de mensen beter ergens anders een hapje kunnen gaan eten. Dit is voor jou geen pretje, en zal door het desbetreffende restaurant niet in dank worden afgenomen.

Maaaaarrrrrr, je kan ook je mening geven op de restaurantsite iens.nl. Dit is een website met (bijna) alle restaurants die in Nederland te vinden zijn. Per restaurant is een omschrijving te vinden, maar ook de mening van gasten. Wat vonden ze van het eten? Was de bediening vriendelijk? Kregen ze waar voor hun geld? Al deze informatie kan je plaatsen op de site van iens.

User generated content

Deze vorm; het maken van content voor een website door gebruikers, draagt de naam user generated content ( UGC). Dit is een website waar gebruikers vrij informatie mogen plaatsen, en waar er dus geen sprake is van een vaste redacteur.
Naast het schrijven van recensies zoals op iens.nl gebeurd, kan men het plaatsen van foto’s, filmpjes( youtube.com), audio-games en het schrijven van bijvoorbeeld het laatste nieuws ook rekenen tot user generated content.

Deze ontwikkeling heeft echter het gevolg dat we veel informatie op het net kunnen vinden die niet door de handen van een redacteur in dienst is gegaan. Dit houdt in dat veel informatie onjuist kan zijn, terwijl de mensen misschien denken dat ze met objectieve informatie te maken hebben.
Een ander gevolg is dat omdat tegenwoordig zoveel informatie op het net te vinden is, dit ten nadelen kan komen als het gaat om andere media, bijvoorbeeld tijdschriften.

Wil je op de hoogte worden gehouden van de laatste modetrends, de hipste clubs en de beste vakantiebestemmingen, dan koop je maandelijks Elle magazine.
Het feit wil echter dat, door middel van UGC, deze informatie ook te vinden is op good2b.nl. Een site met tips en recensies op alle gebieden van lifestyle, deels gemaakt door gebruikers.

Gevolgen voor gedrukte media?

Nu is de vraag: heeft UGC negatieve gevolgen voor de gedrukte media?
Dick Molman, bestuursvoorzitter van Sanoma Uitgevers zegt hier het volgende over:
“Naarmate nu opgroeiende jongeren zich steeds meer via internet informeren, raken de gedrukte media in de knel.”
Dat begrijpen we helemaal, er zijn immers steeds meer plekken en dus mogelijkheden aanwezig om aan je informatie te komen. Maar ik denk persoonlijk dat je als uitgever moet blijven denken dat je nog altijd een oorsprong hebt, jij maakt immers een blad met professionals, en dat weten de lezers heus wel.

De bladenliefhebbers worden warm bij het ruiken van papier, het omslaan van een bladzijde en de prachtige foto’s die soms nou eenmaal beter tot hun recht komen op papier dan op beeld. Ik denk dan ook dat de Nederlandse bladenmarkt niet veel te vrezen heeft.
Rekening houden met ontwikkelingen moet je altijd doen, maar je erdoor laten leiden lijkt me geen goed idee.